Droomritten (3): Dagtochten door Kirgizië

0
123
Ruiterpaden? Die hebben ze niet in Kirgizië. Gewoon hup door de bergen, geen probleem voor de stoere paardjes.

Bijna elke fanatieke buitenruiter heeft wel wat op zijn of haar bucket list staan. Van een trektocht over de Veluwe, tot aan een rit door de bergen in het buitenland. Als je zo’n avontuur dan uiteindelijk meemaakt, wil je het ook delen met anderen, toch? Corina ging tweemaal naar Kirgizië, een land in Centraal-Azië, om daar buitenritten te maken.

Waarom Kirgizië?

Maar hoe kom je nou bij Kirgizië, een land dat de meesten van ons waarschijnlijk niet eens kennen? Corina lacht en vertelt dat ze zelf ook wel even op internet gezocht had naar wat meer informatie over het land. Zo ontdekte ze dat het één van de minst bekende landen ter wereld is, dat ook nog eens bijna niet bezocht wordt door toeristen. Corina had het geluk om voor haar werk naar de nationale universiteit van Kirgizië te moeten en toen ze zich wat meer inlas raakte ze enthousiast door de actieve nomadencultuur in het land.

‘Als paardenliefhebber werd ik daar natuurlijk heel blij van en toen ik ontdekte dat er daar een Nederlander met een reisbureau woont, heb ik de gok gewaagd.’ Corina mailde haar landgenoot met de vraag of er iets geregeld kon worden met betrekking tot een ‘ruitervakantie’ en dat bleek geen enkel probleem.

Gastvrijheid

Waar Corina naar haar reis toe leefde, was het thuisfront iets minder enthousiast. ‘Ze vonden het wel erg spannend, zo naar een vreemd land. Ik kreeg reacties als “Je bent hartstikke gek, je wordt verkracht, vermoord en ze vinden je nooit meer terug daar in de bergen”. Niets bleek overigens minder waar, Corina vertelt nog nooit zulke vriendelijke en gastvrije mensen te hebben getroffen als in Kirgizië. ‘Ik heb me er geen moment onveilig gevoeld als vrouw alleen. Sterker nog, omdat het land altijd communistisch was, heb ik het idee dat de gelijkheid tussen mannen en vrouwen er misschien nog wel beter is dan hier in Nederland.’

Bij haar eerste bezoek aan het land maakte Corina direct kennis met de gastvrijheid van de bevolking. ‘Ik werd opgehaald van het vliegveld door een Engelssprekende vrouw die me dropte bij het hostel waar ik zou verblijven. Daar sprak men alleen Russisch en Kirgizisch, maar ze snapten echt wel dat ik eten en drinken nodig had. De nomadencultuur is echt beroemd om zijn gastvrijheid, waar ik ook kwam: ik werd overladen met thee en eten.’

Zadelpijn

Samen paardrijden is wel wat lastiger als je elkaars taal niet spreekt, maar ook dat bleek geen enkel probleem. ‘Ze wisten waarvoor ik kwam, dus er stonden keurig twee gezadelde paarden klaar, één voor mij en één voor de gids. Hij heeft mij elke dag een stuk van de regio laten zien, waarbij we zeker acht uur per dag in het zadel zaten. In eerste instantie leverde dat mij enorm veel zadelpijn op, maar uiteindelijk wende ik er wel aan. Bovendien was het er zo mooi en verlaten, ik wilde echt niet terug.’

Een jaar later moest Corina wederom voor haar werd naar Kirgizië, en inmiddels had ze een vriendin zo “gek” gekregen om mee te gaan. Wederom werd er flink gereden en ditmaal werd er zelfs overnacht in een hut op een bergweide. ‘Zoiets heb ik echt nog nooit meegemaakt, met je paard de bergen in. Ik vond het bij vlagen echt enorm eng, want met een misstap kon je zo 150 meter naar beneden vallen. Zonder een paard had ik dit nooit gekund, want de lucht is er ook nog eens heel ijl en dat ben je als Nederlander niet gewend.’

Stoere paardjes

Wat zijn dat dan voor dappere paardjes, die met nomaden door de bergen stappen? Corina legt uit dat er twee types paarden leven in Kirgizië. Het eerste type is het robuuste bergpaard. Dit zijn kleine, gespierde paardjes van maximaal 1,50 meter hoog. Deze dieren kunnen alle elementen aan en zijn zelfs geschikt om bij een temperatuur van -20 nog de berg op te klauteren inclusief ruiter en bepakking. Het andere type is wat luxer gebouwd en wordt gebruikt voor races en andere traditionele sporten van de nomaden. Deze paarden zijn minder taai, maar wel erg snel.

Wat de dieren wel allemaal met elkaar gemeen hebben is hun karakter. Het zijn zeer koele (veelal gangen-) paarden die nog dichtbij de natuur staan. Zo probeerden Corina en haar gezelschap de dieren door een “greppel” te sturen, maar weigerden de paarden dat pertinent. Toen ze uiteindelijk – na wat aandringen – toch gingen, zakte het eerste paard direct ver in een drassig stuk grond weg. ‘Die paarden wisten dus dondersgoed dat ze er niet doorheen konden en wij hadden ze gewoon moeten vertrouwen. Ze zijn heel wijs in hun eigen omgeving’.

Het paardrijden is ook niet te vergelijken met het rijden wat men hier in Nederland doet, legt Corina uit. ‘Je stuurt met één hand en wijst gewoon de kant op waar je naar toe wil. Vervolgens gaat het paard ongeveer de kant op die jij wil, iets later dan wanneer je het daadwerkelijk wil. Dat geeft ook niet, want het is niet alsof je op de letter moet rijden in de bergen. Als je wil dat je paard harder wil roep je “tsjoe tsjoe!” en dan gaan ze wel. Remmen is geen enkel probleem, de paarden daar hebben meer ho dan go, ze zijn erg zuinig op zichzelf’, besluit ze.

Bekijk in het filmpje hieronder nog wat beeldmateriaal van Corina’s reis naar Kirgizië:

Bron: Buitenruiters, overname enkel toegestaan na schriftelijke toestemming.
Foto’s: Privébezit