Endurance-amazone Angela Jonkman op uitnodiging naar de VAE

0
118
Archiefbeeld endurancewedstrijd in de Verenigde Arabische Emiraten.

Endurance-amazone Angela Jonkman uit het Groningse Scharmer is één van de deelnemers aan de wedstrijd in Dwingeloo aanstaande zaterdag. Zij zal dan van start gaan in de wedstrijd over 120 kilometer, die ze gebruikt als voorbereiding op een wedstrijd over 160 kilometer in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE), waar ze op uitnodiging van de Sjeik naar toe gaat.

Uitnodiging

‘Inderdaad, ik mocht op uitnodiging van de Sjeik naar Dubai’, vertelt de amazone aan Dagblad van het Noorden. Uit haar mond klinkt het alsof ze net terug is van een bezoek aan de supermarkt om de hoek: nuchter en gewoon, iets dagelijks.

Ze schiet ervan in de lach. ‘Ja, de kroonprins en de Sjeik van Dubai… die kom je gewoon tegen bij wedstrijden. Dat is ook best wel grappig’, vult ze aan.

Uitrijden is een kunst

De wedstrijd in Dwingeloo rijdt zij dus als voorbereiding op de 160 kilometer in de VAE. Gemiddeld haalt ongeveer 50 procent van de deelnemers de eindstreep van zo’n afstand. ‘Zoiets uitrijden is een hele kunst’, vertelt Angela.

‘Afhankelijk van het land en de ondergrond rijd je bijvoorbeeld door mul zand in hoge temperaturen en ben je wel een dag bezig. Daarom zijn de controles ook zo streng: het welzijn van de paarden staat voorop. Bij wedstrijden die langer zijn dan 80 kilometer is het ook verboden om een zweepje of sporen te gebruiken.’

Opvallende prestaties

Angela finishte in ruim tien jaar zestien keer in internationale wedstrijden. In Nederland, België, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Tsjechië, Denemarken en de VAE. Negen keer eindigde ze in de top tien, waarbij ze onder meer brons behaalde op een Nederlands Kampioenschap (over 160 kilometer).

Haar prestaties vielen niet alleen in Nederland op, waar ze een vaste waarde is in het nationale team voor endurance-rijders, maar ook in de Emiraten. In 2017 kwam voor het eerst de vraag of ze een van de paarden van de stal van de koninklijke familie van Dubai wilde rijden tijdens de Sheik Mohammed Cup. Dat jaar deed ze ook mee aan de President Cup in Abu Dhabi.

Uren reed ze door de woestijn, samen met zo’n vierhonderd andere ruiters, onder wie bovengenoemde kroonprins en Sjeik die haar in de volgende jaren bleven uitnodigen.

‘Sommige mensen zeggen: is dat niet saai, alleen maar zand, zand, zand? Maar ik vind het geweldig’, zegt Angela. ‘Vaak begin je zo vlak voor zonsopkomst en dan rijd je met honderden door dat diepe zand. Het is niet alleen maar gaan met die banaan, maar juist heel technisch. Wie technisch niet goed rijdt en geen capabel management en verzorgingsteam heeft, haalt het einde vaak niet.’

Bayan en Timo

Van de vier paarden die de amazone thuis op stal heeft staan, zijn er twee waarmee ze endurance rijdt op international niveau. Dit zijn haar Egyptische Arabier Bayan en Timo, haar Amerikaanse draver, die al zes keer een tocht van 160 kilometer volbracht. Van de laatste is het extra bijzonder dat hij zo’n lange tocht kan uitlopen, stelt Angela.

‘Van nature zijn paarden met Arabisch bloed veel beter gebouwd voor lange afstanden. Ze hebben meer rode bloedlichaampjes, waardoor ze sneller conditie opbouwen. Dravers zijn meer sprinters voor korte afstanden, vaak sterk en steviger gebouwd. Ze hebben minder uithoudingsvermogen vergeleken met Arabieren.’

Behalve Timo dus, die looplust genoeg heeft volgens de Groningse. ‘Hij loopt bijna elk jaar wel een 160’er. Hij kent de routine en is een stuk minder onstuimig dan Bayan. Maar omdat hij niet galoppeert en blijft draven, is het een stuk zwaarder voor zowel paard als ruiter: alles komt neer op mijn bovenbenen, kuiten en buik.’

Ook genieten in Nederland

In januari vertrekt Angela weer naar Dubai. Ze zal opnieuw op uitnodiging deelnemen, wellicht dit keer met een eigen paard. Maar voor het zover is, wacht de wedstrijd in Drenthe. Een stuk minder ver, maar evengoed bijzonder, vindt ze.

‘In Nederland is de sport nog niet zo bekend, dus zo’n wedstrijd is heel leuk. Het is bijna een manier van leven: dat eindeloze rijden, soms in the middle of nowhere . Zodra ik op mijn paard zit, vergeet ik alles om me heen. Zelfs als ik als laatste over de finish kom, dat is ook wel eens gebeurd, dan denk ik: dat hebben we toch maar mooi gedaan.’

Lees het volledige interview op DVHN.

Bron: DVHN
Foto: Wikimedia / Land Rover MENA